حرف های نگفتنی .:. به قلم دکتر علی شریعتی

حرف هائی هست برای نگفتن
و ارزش عمیق هر کسی
به اندازه ی حرف هائی است که برای نگفتن دارد!
و کتاب‌ هائی نیز هست برای ننوشتن
و من اکنون رسیده‌ ام به آغاز چنین کتابی
که باید قلم را بشکَنم و دفتر را پاره کنم
و جلدش را به صاحبش پس دهم
و خود به کلبه‌ ی بی در و پنجره‌ای بخَزم
و کتابی را آغاز کنم که نباید نوشت!

«دکتر علی شریعتی»

پی نوشت: روز بیست و نهم خرداد ماه که این نوشته منتشر می شود، سالروز درگذشت دکتر علی شریعتی است.

9
اشتراک‌گذاری
https://ideality.ir/?p=1400
لینک کوتاه این مطلب
س.م.ط.بالا

چیزهایی هست که باید نوشت ....

4 دیدگاه

  1. mary

    از باغ می برند چراغانیت کنند
    تا کاج جشن های زمستانیت کنند

    پوشانده اند صبح تو را ابرهای تار
    تنها به این بهانه که بارانی ات کنند

    یوسف به این رها شدن ازچاه دل مبند
    این بار می برند که زندانی ات کنند

    ای گل گمان مبر به شب جشن می روی
    شاید به خاک مرده ای ارزانیت کنند

    یک نقطه بیش فرق رجیم و رحیم نیست
    از نقطه ای بترس که شیطانی ات کنند

    آب طلب نکرده همیشه مراد نیست

    گاهی بهانه ایست که قربانی ات کنند

  2. mary

    به خدا عشق به رسوا شدنش می ارزد
    و به مجنون و به لیلا شدنش می ارزد

    دفتر قلب مرا وا کن و نامی بنویس
    سند عشق، به امضا شدنش می ارزد

    گر چه من تجربه ای از نرسیدن هایم
    کوشش رود به دریا شدنش می ارزد

    کیستم؟ باز همان آتش سردی که هنوز
    حتم دارد که به اِحیا شدنش می ارزد

    با دو دستِ تو فرو ریختنِ دم به دمم
    به همان لحظه برپا شدنش می ارزد

    دل من در سبدی، عشق به نیل تو سپرد
    نگهش دار، به موسی شدنش می ارزد

    سالها … گر چه که در پیله بمانَد غزلم
    صبرِ این کرم به زیبا شدنش می ارزد

    علی اصغر داوری

  3. mary

    شبیه قطره بارانی که آهن را نمی فهمد
    دلم فرق رفیق و فرق دشمن را نمی فهمد

    نگاهی شیشه ای دارم به سنگ مردمک هایت
    الفبای دلت معنای «نشکن!» را نمی فهمد

    هزاران بار دیگر هم بگویی: «دوستت دارم»
    کسی معنای این حرف مبرهن را نمی فهمد

    من ابراهیم عشقم، مردم اسماعیل دلهاشان
    محبت مانده شمشیری که گردن را نمی فهمد

    چراغ چشمهایت را برایم پست کن دیگر
    نگاهم فرق شب با روز روشن را نمی فهمد

    دلم خون است تا حدی که وقتی از تو می گویم
    فقط یک روح سرشارم که این تن را نمی فهمد

    برای خویش دنیایی شبیه آرزو دارم
    کسی من را نمی فهمد… کسی من را نمی فهمد

  4. mary

    آیا گاهی به این حقیقت یاس آور اندیشه میکنید که زنده های امروز چیزی به جز تفاله ی یک زنده نیستند

    نگاه کن که در اینجا
    چگونه جان آنکسی که با کلام سخن گفت
    و با نگاه نواخت
    و با نوازش از رمیدن آرامید
    به تیرهای توهم مصلوب گشته است
    جنازه های خوشبخت
    جنازه های ملول
    جنازه های ساکت و متفکر
    انسان پوک
    انسان پوک پر از اعتماد
    نگاه کن که دندانهایش چگونه وقت جویدن سرود می خوانند و
    پلکهایش چگونه وقت خیره شدن می درند
    من مثل حس گمشدگی وحشت آورم
    اما خدای من
    آیا چگونه می شود از من ترسید ؟
    من
    من که
    هیچگاه
    چیزی نبوده ام
    حق با شماست
    من هیچگاه پس از مرگم
    جرات نکرده ام که در آینه بنگرم
    و آن قدر مرده ام
    که هیچ چیز مرگ مرا دیگر ثابت نمیکند
    افسوس
    من مرده ام
    و شب هنوز هم
    گویی ادامه همان شب بیهوده ست
    کدام قله کدام اوج ؟
    نمی توانستم ‚ دیگر نمی توانستم
    صدای پایم از انکار راه بر می خاست
    و یأسم از صبوری روحم وسیعتر شده بود
    و آن بهار و آن وهم سبز رنگ
    که بر دریچه گذر داشت با دلم می گفت
    نگاه کن
    تو هیچگاه پیش نرفتی
    تو فرو رفتی
    اما شما
    شما که صورتتان را
    در سایه نقاب غم انگیز زندگی
    مخفی نموده اید
    گاهی به این حقیقت یأس آور اندیشه میکنید
    که زنده های امروزی
    چیزی به جز تفاله یک زنده نیستند ؟
    افسوس
    من مرده ام
    و شب هنوز هم
    گویی ادامه همان شب بیهوده ست

ارسال پاسخ