راه می پیماید فریادی از انعکاس شب؛

 

صبح است.

راه می پیماید فریادی از انعکاس شب.

روی پنجره های اتاقم

حک می شود؛

خواب تلخ عدم.

انوار تسکین مادرند

نه می شکنند

کمر خم می کنند.

پدر سیاه می پوشد.

آیه هایی از تولد می خواند.

صدای همهمه

جیغ،

ترمه تابوت

کودکی عزیزی را از صفحه های خاطره تا انجماد پرواز می دهد.

رویایشان عوض می شود

رنگ می بازد

و حالا نقطه های کور خاطره

چهل صبح است که تکرار می شود.

mary

ثبت نظر و مشاهده نظر دیگران
14
اشتراک‌گذاری

برادرم را گم کرده ام

 

می خواهم به وطن برگردم؛

برادرم راگم کرده ام.

شخصیتی استثنائی

خاطره ای گنگ

****

من

دختری پانزده ساله ام

و او یونیفرمی سی پنج ساله

آویزان در چوب لباسی کهنه مادربزرگ.

****

کمی بعد از تاریکی

او خبرنگار جنگ بود.

ومن

کودکی تازه متولد شده،

او نویسنده پرفروش ترین کتاب سال

ومن…

****

می خواهم به وطن برگردم

برادرم را گم کرده ام.

mary (96/2/15)

 

ثبت نظر و مشاهده نظر دیگران
9
اشتراک‌گذاری

بیگانه ای در اجتماع (انتحاری)

بیگانه ای در اجتماع (انتحاری)

من دایان

وکیل مدافعی هستم

از هیجانی که در آن زیسته ام.

من دایان

دیدگاهی فرونشانده ام .

من دایانم

راننده اتوموبیلی  که مدتهاست متوقف نشده است.

من

 نابرابری هستم در جهان .

امروز

با صدای انفرادی.

در سکوت وسوسه ای

که اغلب

دچارش می شوم

واز پای می افتم.

من

راه حلی

از یک

 اشتباهم

درمکانی شلوع

از ازدحام جمعیتی که در آن غرق شده اند.

Mary

ثبت نظر و مشاهده نظر دیگران
6
اشتراک‌گذاری

ایستگاه

نفس نفس زدنم را خوب می داند
ایستگاهی که سر بازان جنگ را بدرقه می کند

من مضطربم
از افکاری که بیایند و خیابانی را خیس کنند

من مضطربم
از رنگ هایی که دلهره ای را به راه بیندازند

این روزها از آسمان شهر هر چیزی می بارد
چه اتفاقی خواهد افتاد

چه فرقی می کند
مهم نیست

وقتی تو با شلیک گلوله ای در آغوشم هستی

mary

ثبت نظر و مشاهده نظر دیگران
12
اشتراک‌گذاری

اسیر دست جنونم

اسیر دست جنونم

روی پلی معلق از اندیشه های دور.

می لغزد

گام های گمراهی و هراس در نورهای کریستالی

صدای سیاهی شب

در متروک دلی

با قصرهزاران نقش اساطیری

می پیچد

ویرانی طوفان و عریانی راه

و قالب فرسوده من در تابوتی که هنوز بر دوش زمین سنگینی می کند.

mary

ثبت نظر و مشاهده نظر دیگران
5
اشتراک‌گذاری

وقتی زمستان به سراغمان می آید…

وقتی زمستان به سراغمان می آید

 وقتی زمستان به سراغمان می آید

پدرم تکیه گاهی

برای،

تمام پنجره های نیمه باز است.

وقتی زمستان به سراغمان می آید…

mary

ثبت نظر و مشاهده نظر دیگران
7
اشتراک‌گذاری

نرم و آهسته قلم را می شست …

نرم و آهسته قلم را می شست
در نگاه زن مینیاتوری شرق.
سایه ای سنگین بود
و خطاپوش و خیال آشفته
کهربایی دلش را می جست…

mary

ثبت نظر و مشاهده نظر دیگران
4
اشتراک‌گذاری

دستی از شیشه های اتاق مرا دار می زند

دستی از شیشه های اتاق مرا دار می زند

دنبال رد پایی از خودم می گردم
در ثانیه هایی که زود پیر می شوند و زود فراموش

حلقه های تشویش تنگ تر می شود
گرداگرد قلبی که مدام
می لرزد

سایه ای برجای می ماند
صورتی رنگ پریده
زیر کلاهی له شده

دیدگانی که پلک نمی زنند
و غوغایی آن سوتر
در اسارتی چشم می بندد

زمان
درجای ایستاده است

گره طنابی لرزان درنسیم تاب می خورد
وتاریکی از حیاط خالی می شود

mary

ثبت نظر و مشاهده نظر دیگران
8
اشتراک‌گذاری

نیم نگاه (خواستم شعر باشد! شد؟)

س.م.ط.بالا
نیم نگاه - شعرگونه ای از سیدمحمدحسین طباطبایی بالا (تصویر: توکا مایر هنرمند آلمانی)

بگذار که در آینه ات نیم نگاهی بکنم
بگذار که در بَندِ دلت، ترکِ گناهی بکنم

من در این شهر غریبم، و تو خود می دانی
بگذار که از بختِ بَدَم گاه فراری بکنم

«س.م.ط.بالا»

نیم نگاه

(به تاریخ: چهاردهم مهر ماه یک هزار و سیصد و نود و چهار خورشیدی)

پی نوشتِ مهم: تصویر انتخاب شده برای این مطلب از آثار توکا مایر، هنرمند آلمانی است.

ثبت نظر و مشاهده نظر دیگران
17
اشتراک‌گذاری

کی شود برگردم؟

س.م.ط.بالا

تو چنان زخمِ عمیقی زده ای بر دلِ من
که دوایی بهرِ درمانش در این عالم نیست
خود نشین در برِ من
تو طبیب من باش
تو نگهدارم باش
غمِ دوری کم نیست، بیش از این یادم نیست
این چه تقدیرم بود؟
شوم و در فالم بود
کِی شود برگردم؟ پیش تو برگردم؟
حالِ من می دانی، چون مرا می رانی؟
همچو برگی زردم، کِی شود برگردم؟

«س.م.ط.بالا»

ثبت نظر و مشاهده نظر دیگران
6
اشتراک‌گذاری