خاموشانه شعری از “سیاوش کسرایی” از مجموعه ی “با دماوند خاموش”

خاموشانه شعری از "سیاوش کسرایی" از مجموعه ی "با دماوند خاموش"

خاموشانه

من در صدف تنها
با دانه ای باران
پیوسته می آمیختم پندار مروارید بودن را
غافل که خاموشانه می خشکد
در پشت دیوار دلم دریا

«سیاوش کسرایی – با دماوند خاموش»

ثبت نظر و مشاهده نظر دیگران
12
اشتراک‌گذاری

هر شب ستاره ای به زمین می کشند و باز …

این آسمان غمزده غرق ستاره هاست ...

هر شب ستاره ای به زمین می کشند و باز
این آسمان غمزده غرق ستاره هاست …

از مجموعه شعر “با دماوند خاموش

سروده ی “سیاوش کسرایی” – 1345

ثبت نظر و مشاهده نظر دیگران
7
اشتراک‌گذاری